Welkom
De japanse hofdame Sei Shonagon hield in de tiende eeuw een verzameling schrijfsels, anekdoktes en notities bij; Het Hoofdkussenboek. Dit vreemde dagboek bewaarde ze immers in een lade onder haar hoofdkussen. Dit meesterwerk van de japanse literatuur inspireerde in 1996 de Australische regisseur Peter Greenaway tot het maken van de film ‘The Pillowbook’, en leek mij toepasselijk als naam voor mijn blog en vooral Het-duizend-dingen-boekje is daarop gebaseerd.

Geert Mak: In Europa

Jef Geeraerts: Gangreen – Black Venus (**)

Hugo Claus: Het jaar van de kreeft (**)

Azar Nafisi: Lolita lezen in Teheran (***)

Thomas Mann: De Uitverkorene (***)

Annelies Verbeke: Slaap (***)

Susan Clarck: Jonathan Strange and Mr. Norell (***)

Anaxefs Ninn: Henry en June (***)

Carolijn Visser: Tibetaanse perzikken (***)

Shifra Horn: Vier moeders (***)

Anne Marie McDonald: De kraaien zullen het zeggen (***)

Virginia Woolf: Mrs. Dalloway (***)

Saira Shah: De dochter van de verhalenverteller (***)

Henning Mankell: Dwaalsporen (***)

Peggy Payne: De dans van de Shiva (***)

Yann Martel: Het leven van Pi (***)

Daniel Mason: De pianostemmer (***)

Michaxebl Faber: Lelieblank, scharlakenrood (***)

Antoni Libera: Madame (****)

Agneta Pleijel: Lord Nevermore (****)

Albert Camus: De Vreemdeling (****)

Maarten ‘t Hart: Lotte Weeda (****)

John Irving: Zoon van het circus (****)

Helen Dewitt: De laatste samoerai (****)

Mathew Pearl: De Dante-club (****)

Haldor Laxness: Het visconcert (*****)

Lars Saabye Christensen: De Halfbroer (*****)

Haruki Murakami: De Opwindvogelkronieken (*****)

Jan Kjaerstad: De Ontdekker (*****)

De kleurenvanger is een even rijk als zintuiglijk boek vol sprookjesachtige verhalen over liefde en leugens, verlangen en verlies, mythe en magie. (omslag)

Geen gewoon boek, ook geen gemakkelijk boek. Elke keer wanneer je een stukje leest ga je iets op een andere manier interpreteren. Misschien is dat wel net de bedoeling; niet op zoek gaan naar een te rechtlijnig verhaal, maar enkel genieten van de prachtige beelden die door de poxebtische zinnen worden opgeroepen.

Na deze leeservaring ga ik me zeker wagen aan Zwerm van deze auteur.

De kleurenvanger – (Peter Verhelst) 299p

Hoewel ik veel kans liep een gewelddadige dood te sterven, had ik toch oog voor de schoonheid van de in het zonlicht badende, besneeuwde stad en de met ijsschotsen bedekte rivier. In de schaduw  van de dood worden alle ervaringen en gewaarwordingen intenser. Ik genoot er bijvoorbeeld van als ik meubels tot brandhout hakte. Soms waagde ik me met enkele anderen tot aan de oever van de Donau, waar we het witgeschilderde kantoortje van een rederij en een paar steigers met bijlen te lijf gingen. Het leverde mooie dennenhouten planken op, die dankzij de verf waarmee ze waren bestreken fantastisch brandden.(p.89)

In zijn kinderjaren maakt elk mens wel eens het gezegende moment mee dat hij zaken begrijpt die niet te begrijpen zijn, hoewel hij dat niet echt belangrijk vindt omdat hij voldoende heeft aan het pure zijn. Hij heeft er genoeg aan om wat te slenteren – langs de rivieroever of de etalages in de hoofdstraat of onder de bogen van de de Kanunnikstraat. (p.150)

In Geluk herinnert Gyxf6rgy Konrxe1d zich twee cruciale periodes uit zijn jeugd: die van de jodenvervolging gedurende de Tweede Wereldoorlog en de tijd vlak na de bevrijding. Allereerst vertelt hij over ‘het avontuur van het overleven’. (omslag)

Ik las een artikel over Konrxe1d in Knack naar aanleiding van zijn nieuwe boek Het verdriet van de hanen en was dadelijk gegrepen. In afwachting las ik nu eerst Geluk.

Geluk – (Gyxf6rgy Konrxe1d) 173p

Ik heb lang de boot afgehouden om me aan dit schrijversduo te wagen. Reden? In de boekenwinkels en de blaadjes vond ik ze steeds gelinkt aan Dan Brown. Alweer zo een boek in het kielzog van die hype rond een enorm overschat kassa-kassa-boek is dan mijn reactie.

In het kader van ‘De zomer van het spannende boek’ en de supervoordelige prijs voor de twee eerste boeken van deze schrijvers ging ik toch overstag, en gelukkig maar. Complete verassing; goed geschreven, spannend, veel wetenswaardigheden – kan niet anders na 7 jaar brononderzoek – boeiende figuren, knappe raamvertellingen. In een recensie (een negatieve) van de boekgrrls las ik dat het boek goed zou geweest zijn als het maar de helft zo dik was en dat de raamvertellingen er teveel aan zijn, maar dat is toch net wat een boek tot een goed boek maakt volgens mij. Als het alleen maar om de plot te doen is ben je beter af met het eerste beste politieromannetje.

Van Monaldi & Sorti las ik nu Imprimatur en de volgende op de leeslijst is Secretum. De twee eerste delen in een reeks van zeven. Laat maar komen.

Imprimatur – (Monaldi & Sorti) 604p

Ik heb nooit de echte groene vingers gehad, maar de omstandigheden waren er ook nooit naar. Eerst een huurhuis, daarna een huis met een koertje omgebouwd tot een soort patio, vervolgens een grotere tuin maar die werd onmiddellijk ingenomen door voetballende energiebommetjes. De voetbal is nu weg, en de energie wat getemperd, dus nu is het mijn beurt om wat te experimenteren met groen.

Mijn eerste echte border met vaste planten heb ik aangeplant dit voorjaar. Ik kende toen nog niet echt het onderscheid tussen vaste planten, eenjarigen, tweejarigen enz. Na wat lezen en rondkijken heb ik al wat meer kennis hierover met als resultaat een geelwitte border.

Ik koos voor deze planten: Achillea en Achillea Filipendulina (duizendblad), vind ik heel mooi met veel blad en grote gele bloemen staan ze achter in de border. Buphtalum salicifolium (koeienoog) vind ik eigenlijk niet zo geslaagd, een beetje een veredelde paardenbloem, en hij komt helemaal niet tot zijn recht in combinatie met de weelderige Coreopsis (meisjesogen) die zeker mag blijven staan. De Koeienogen gaan er na de bloei uit, dat lot onderging al de Campanula Glom Alba en de Delphiniums die beiden waren aangetast door meeldauw en ik toch ook niet zo denderend vond. Dicentra (gebroken hartje) heeft mijn hart in elk geval niet gebroken toen ik het na 2 weekjes bloei verwijderd heb. Na ook het verplaatsen van Astilbe Spirea die ik niet zo geslaagd vond ik combinatie met de gele bloemenpracht van de Meisjesogen en het Duizendblad, kwam er plaats vrij voor wat latere bloeiers.

De nieuwkomers zijn Echinaca purpurea ‘white swan’ (zonnehoed) en Helenium (zonnekruid) samen met Physostegia Virg. ‘Alba’ (scharnierplant). Ook twee stokrozen Alca Rosea heb ik tegen het hek geplaatst. Als lagere begroeiing, opvulling en verleiding voor onze viervoeter heb ik Neptena Faassenii ‘Snowflake’ (kattekruid) geplant.  Ik ben benieuwd welke planten deze keer gaan slagen. Door veel te proberen zal het me na een tijdje wel lukken om een prachtige border te crexebren.

Boek versus film.

Zo rijk ik het boek vond, zo zwak was de serie. Kan eigenlijk niet zeggen waar de verfilming flopt. Enkele personages worden schitterend neergezet en lijken zo uit het boek te stappen. Ik denk bv aan Paul Newman in de rol van Max, en zijn vrouw Joanna Woodward als Mrs. Whithing. Ook de andere personages zijn zoals het hoort. Met de casting is dus absoluut niets mis, maar toch past om xe9xe9n of andere reden het geheel niet in elkaar. Waar het moet flitsen, flitst het niet met suspens, en waar het traag moet vloeien, vloeit het niet traag genoeg. Spijtig, want dit had de potentie een meesterwerk te worden.

Empire Falls – (Richard Russo) 540p

Toeval. Ook een boek na de film, en helemaal niet teleurstellend. Zou weleens mijn beste boek van 2006 kunnen worden, zoals Omega Minor dat was voor 2005.
Een spannend verhaal en prachtig geschreven. Volgens een recensie op de omslag ‘… een schitterend, ronddolend verhaal van natieloze nomaden die door verlangen worden gedreven.’

Dit is nu eens een boek dat ik gelezen heb na het zien van de film, die ik prachtig vond. Ik heb zo terug de sfeer te pakken en dit doet me verder lezen ondanks de schrijfstijl die ik niet zo waardeer. Vooral het eerste deel is geschreven in een soort stenostijl; zinnen zonder onderwerp, kort en hakkerig. Maar de beelden die het landschap en het leven daar oproepen maken veel goed. De rode draad door het verhaal ook. … Scheepsberichten doet je ernaar verlangen in de Flying Squid te zitten, om zeehondevincurry te eten en ijsbergen op elkaar te zien botsen…’ aldus The Times. Deed mij inderdaad verlangen naar Newfoundland, nochtans werd de roman daar niet zo warm onthaald. Redenen hiervoor kan ik wel bedenken als ik lees hoe de Newfies worden neergezet. Volgende zin bijvoorbeeld: ‘ Heel wat ontuchtige priesters in die kleine, afgelegen haventjes hier, die door naxefeve ouders vertrouwd werden. Maar ik heb horen zeggen – op cynische toon weliswaar – dat het aanranden van kinderen een oude Newfse traditie is.’ (p. 259) De wekelijkse berichten in de plaatselijke krant over seksueel misbruik maken zelfs deel uit van de vaste onderwerpen. Van Annie E. Proulx heb ik nog Accordeonmisdaden in de kast staan

Scheepsberichten – (Annie E. Proulx) 394p